Rustdag 6

Willy

Gisteravond is Willy veilig aangekomen. Vluchten via Minneapolis goed verlopen, fiets vlot en heel meegekomen. Ze gaat vanaf morgen 4 1/2 week meefietsen tot aan Boise in Idaho. We hebben wat boodschappen gedaan, Willy’s fiets in elkaar gezet en uitgeprobeerd. Wat gewandeld door het centrum, gedut en Mexicaans gegeten. we logeren in Hotel Alex Johnson. Met 10 verdiepingen torent het hotel uit boven alle omliggende gebouwen. Maar lager dan de watertoren en silo’s.

City of Presidents

Rapid City is met 75.000 inwoners de een na grootste stad in Zuid Dakota. Ze ligt tegen de Black Hills aan. Hierin ligt Mount Rushmore waar de hoofden van vier presidenten in de bergwand zijn uitgehouwen. Voortbouwend op het toeristische succes van Mt Rushmore, heeft de stad zich tot City of Presidents uitgeroepen. In de stad staan levensgrote beelden van alle voormalige 48 presidenten.
Net ten oosten van de stad ligt een grote luchtmachtbasis.

Jimmy Carter

Indianen

In de buurt van de stad liggen een paar indianen reservaten. Op straat kom je veel indianen tegen en er is een grote winkel met indiaanse producten. Tussen de indianenstammen en de Federale Staat is discussie over het teruggeven van de Black Hills, inclusief het gebied waar Rapid City ligt, aan de indianen. Na de goudkoorts hebben blanken het gebied in strijd met gesloten verdragen ingepikt. voor de indianen zijn de Black Hills heilige grond. De indianen hebben van het Hooggerechtshof gelijk gekregen en forse schadevergoeding. Maar ze willen geen geld, ze willen het gebied terug.

Rapid City SD

Ook paarden kijken me na

Motel

Gisteravond een kamer genomen in het Motel van New Underwood. Ik reed over de oude Highway en gokte er op dat het dorp een motel zou hebben. Vaak uit de jaren 50 van de vorige eeuw, toen mensen meer met de auto gingen rijden en voor de aanleg van de autosnelwegen. Zoals het motel in Miller en ook hier in New Underwood. Die motels vind je niet op booking.com, Expedia etc. Beide schoon, die in Miller kon wel wat onderhoud gebruiken.

Perseverance

Vandaag een korte dag. Er was een harde wind voorspeld, 5 Bft met vlagen van 6 Bft. Schuin van voren. Daar had ik geen zin in. Daarom de lange dag afstanden op de vorige dagen. Dinsdag heb ik geleerd om tegen de wind in te fietsen: rustig blijven, een hogere versnelling nemen als het nodig is. Je komt er vanzelf, het duurt alleen wat langer. Gisteren bij het motel noemde iemand het perseverance, volharding. 25 juni in Rapid Citywas tot nu toe de enige harde datum in de planning. Vanavond komt Willy me vergezellen en gaat meefietsen tot Boise in Idaho.

Inmiddels in kilometers royaal over de helft van de tocht, ruim 4200 kilometer van de geplande 7000 kilometer afgelegd.

New Underwood SD

Adviezen

Vandaag ontmoette ik de eerste tegenligger, John uit Rhode Island. Hij fietst vanuit Portland, Oregon naar huis. John kwam van Badlands Nationaal Park. Hij adviseerde me om daar niet heen te gaan: te heet en niet zo mooi. Mary, Randy en Scott hebben me eergisterenavond op het hart gedrukt om er vooral wel heen te gaan. Mary wilde me wel brengen. Anderen eerder op de reis hadden me de Badlands aanbevolen. Langs de Badlands gaan is een omweg van 20-30 kilometer. Daar heb ik alleen de tijd voor bij een gunstige wind. Die heb ik niet. Bovendien heb ik foto’s van de Badlands gezien. Ik vond het bijzonder, maar niet bijzonder mooi. Vanaf de weg naar Wall kun je in de verte de kale heuvels zien liggen.

De kale heuvels in de richting van Badlands

Wall Drug

Al sinds het verlaten van Pierre word ik doodgegooid met reclameborden voor Wall Drug. Ik dacht eerst dat het een keten was, maar kreeg door dat een drugstore in Wall is. Ouderwets goedkope koffie voor 5 cent, heerlijke zelfgebakken donuts, kampeerspullen etc. Paren op huwelijksreis en veteranen krijgen hun donut met koffie gratis. Wall Drug heeft ook cowboy laarzen. Allemaal kennis die ik de afgelopen anderhalve dag heb opgedaan door op deze weg te fietsen.
Letterlijk vertaald is een drugstore een drogisterij. Maar in Amerika hebben ze vaak een veel breder assortiment. Die donut klonk goed, 5 cent voor de koffie ook niet verkeerd en ik moest nieuw gastankje kopen dat was dus handig.

Toen ik in Wall aankwam werd ik met borden naar Wall Drug geleid. Geleid naar de grote parkeerplaats achter het gebouw. Wall Drug bleek een Bataviastad in Westernstijl te zijn. De kampeerwinkel verkocht messen en mokken, met opdruk van cowboys of bizons of een pistool. Zeker geen gastankjes. In het restaurant stond een wachtrij van minimaal een kwartier. Iemand die er van houdt kan er gemakkelijk een dag wel rondneuzen. Ik houd er niet van en ben snel weg gegaan.

Spoorlijn

Quinn: silo’s en watertoren

Sinds Miller fiets ik al parallel aan de spoorlijn van de Rapid City, Pierre en Eastern spoorwegmaatschappij. De bruggen zien er ouderwets uit, maar de beveiliging en spoorwegovergangen waren vrij nieuw. Ook was het ballastbed recent vernieuwd. Het blijkt dat de maatschappij nog maar een paar jaren bestaat. Het is opgericht onder politieke druk om het vervoer van de producten mogelijk te maken. Verschillende staten hebben een aandeel in de maatschappij. Ze heeft spoorlijnen overgenomen van andere maatschappijen. Oorspronkelijk is de lijn in 1906/7 aangelegd.

Spoorbrug

Autosnelweg

Eindelijk weer een weg met bochten

De kortste weg vanaf Wall is over de autosnelweg. Komoot leidde me over andere wegen. Meer kilometers en grotendeels grindwegen. Mijn weg vanuit Philip voegde zich een mijl vóór Wall samen met de autosnelweg. Die anderhalve kilometer maakte me duidelijk dat ik zou omrijden. Dat was een prachtige route.Na Wasta wilde Komoot me een karrepad opsturen dat was afgesloten door een hek. Noodgedwongen daarna 10 kilometer autosnelweg. De eerste twee kilometer klimmen met tegenwind, daarna een stevige zijwind. Bij de eerste afslag kon ik er weer vanaf en verder over de oorspronkelijke highway. Die leidde me naar New Underwood. Een dorp met 590 inwoners en een uitgebreide convenience store met een aantal motel kamers.

Philip SD

Homemaker

Mijn gastvrouw Mary vertelde ‘s ochtends dat ze homemakerwas, huisvrouw of huisman. Ze had haar drie zonen opgevoed en vrijwilligerswerk. Naast het actief sporten: fietsen, zwemmen, triatlon, hardlopen. Ze was ook actief in verschillende commissies van de Republikeinse partij geweest. Haar vader was politicus en gouverneur geweest. Ze rekent zich tot de gematigde vleugel. Haar heldin is Liz Cheney, de republikeinse afgevaardigde die Trump veroordeelt vanwege zijn couppoging. Daarom is ze inmiddels uit allerlei partijfunctionaris gezet.

Koeien op de prairie

Mountain Timezone

Met het oversteken van de Missouri ben ik ook in de volgende tijdzone terecht gekomen. Ik ben er deze keer op voorbereid. Mijn GPS doet het automatisch, mijn horloge, telefoon en iPad moet ik handmatig omzetten.

Bij de plek van iedere verkeersdode in South Dakota staat dit bord

Lange tocht

Ik had gepland en gehoopt om vandaag geen lange eind te fietsen. Helaas gooien de weersvoorspellingen roet in heten. Voor vrijdag en zaterdag een krachtige tegenwind. Elke kilometer vandaag, scheelt weer wat.

Prairie

Aan de westkant van de Missouri begint het land van de cowboys, de prairie, waar het vee graasde. Maar de akkerbouw rukt hier op, de graslanden worden omgeploegd voor andere gewassen. Ik heb vandaag niet veel vee gezien. Wel weer mais- en graanvelden. Het aantal dorpen is minder, voorzieningen nog minder. Randy waarschuwde hier al voor. Neem voldoende water mee. Aan het begin van de weg ook een bord. Onderweg stopte een motorrijder uit Noord Dakota .met aanhanger. Op de aanhanger een koelbox. Ze gaven me twee flesjes ijs. Heerlijk koel, al mijn andere water was lauw.

Je bent gewaarschuwd

Pierre SD

NCIS

Zo kom je nooit in Oregon zei een man tegen me toen ik het restaurant in Miller binnenstapte. Het klopte, het enige restaurant waar ik kon ontbijten lag een halve mijl naar het oosten. Ik wil naar het westen. De man had me de dag tevoren bij een winkel gevraagd waar ik heen fietste. Dat vertelde ik en hij beweerde dat hij dat nooit zou kunnen. Dat leek me overdreven, omdat hij marinier was geweest. Door naar NCIS te kijken weet ik dat mariniers alles kunnen. Misschien niet op zijn 88’ste, maar wel toen hij als jongeman uit Korea terugkwam.

Nieuwsgierige koeien
Een van de overslag stations voor granen (en in het voorjaar kunstmest en bestrijdingsmiddelen)

In slaap vallen

red-winged blackbird

Vandaag weer een vrij rechte route naar Pierre. Eerst nog over een grindweg, maar nadat dit een karrenpad werd, ben ik toch maar op de hoofdweg gereden. Op de grindweg word ik begeleid door vogels. niet alleen door de red-winged blackbird, maar ook door andere soorten vogels. De blackbird kom ik de hele tocht tegen, een zwarte vogel met opallende oranje plekk op zijn vleugels.

De hoofdweg is saai, het landschap met eindeloze akkers met gras, tarwe, mais of sojabonen is ook saai, er zijn geen boerderijen langs de weg, om de 30 km een dorpje (met watertoren en graansilo’s). Het was een beetje slaapverwekkend, zodat ik wakker schrok toen ik de greppel in dreigde te rijden.

Gunstige wind

Na de lunch was de wind wat gedraaid. Niet meer tegen. Dat was een verademing na twee dagen tegenwind. Het schoot ook lekker op. De weg ging ook wat bochten krijgen en er kwam een echte heuvel.

Een juweel

Missouri River

Vrij kort voor Pierre (ze zeggen pier) veranderde het landschap spectaculair. Ik kreeg uitzicht op de kloof van de MIssouri River. Volgens Randy, mijn Warmshower host, is de rivier een sieraad in het landschap. Hij woont met zijn vrouw Mary op de oever van de rivier. Ze zijn actieve sporters. Hij werkt als pro deo strafrechtadvocaat voor indianen. Indianen vallen niet onder gewone staatsrechtbanken. Ze hebben hun eigen rechtbanken, maar voor misdrijven met een straf boven 1 jaar, vallen zij onder Federale rechtbanken.

Randy vertelt dat veel boeren meerdere bedrijven bezitten en zelf inde grote plaatsen wonen. Het zijn hun werknemers die op de boerderij wonen.