Harriman State Park NY

Holland Amerika Lijn

In de vroege ochtend regende het flink en het zou rond half 10 ophouden. Om 9 uur, bij vertrek, miezerde het nog een beetje. Een paar kilometer ten noorden van Jersey City ligt Hoboken en het treinstation van Hoboken. Bij onze emigratie in 1967 hebben we een lange dag wachtend doorgebracht op de trein naar Chicago in dat station. De vertrekhal en wachtruimte zien er nog net zo uit als 50 jaar geleden. Hoboken is ook de plek waar tot begin jaren 60 van de vorige eeuw de schepen van de Holland Amerika lijn aanmeerden. Toen we in 1967 aankwamen met de Statendam was aankomst plek verplaatst naar East River, aan de oostkant van Manhattan.

Pier in Hoboken van de HAL
Pier in Hoboken van de HAL

Bebouwde oevers

Op de eerste 20 kilometer van de Hudson vanaf de zuidpunt van Manhattan zijn beide oevers behoorlijk bebouwd. Aan alle beide kant ligt er een vrijliggende fietspad. Bijna overal op de oever met mooi uitzicht op Manhattan, met de toppen in de wolken.

De toppen  van Manhattan in de wolken
De toppen van Manhattan in de wolken

Rust

Voorbij de George Washington Bridge houdt de stads bebouwing op en heeft de Hudson hoge oevers. Ik had verwacht dat ik vanaf de weg uitzicht over de rivier. Dat viel tegen, er waren veel bomen en er lag nog een snelweg tussen mij en de Hudson. Pas na 20 kilometer fietste ik langs de Hudson over rustige wegen door de redelijk authentieke plaatsjes Nyack en Haverstraw. Tussen de beide plaatsen een mooi pad onder aan de rotsen en ongeveer 50 meter boven de oever. In Nyack warm geluncht. Ik realiseerde me te laat achter dat ik vanochtend in Jersey City of Hoboken een gastankje had moeten kopen voor mijn kooktoestel. In de winkels en dorpen waar ik nu doorheen reed, waren degene die ik nodig had, niet te krijgen. Had hem beter in Seabrook kunnen kopen, daar heb ik hem in mijn handen gehad. In Haverstraw bleken veel latino’s te wonen. Opeens borden tweetalig en Spaanstalige winkels.

Rustige oever van de Hudson

Kamperen

Vanaf Haverstraw ga ik westwaarts naar Harriman State Park. Tien kilometer en bijna 300 meter omhoog. Een prachtige en rustige kampeerplek. Ik ben het enige tentje op dit deel van het terrein, de volgende tentjes staan op een paar honderd meter. Wel heb ik een buurman gekregen die in zijn auto slaapt. Om zijn luchtbed op te blazen, moest hij zijn auto een half uur stationair laten draaien. Ik had nog nooit van die techniek gehoord, ik hoorde wel de motor.

Beren

In het gebied wonen ook beren. Dit soort beren in beginsel niet gevaarlijk, maar men wil liever niet dat je eten onbeheerd buiten laat. Voor de enkeling die zonder auto komt, zijn er bearproof kastjes waar je je etenswaar kunt achterlaten. Anders ophangen tussen twee bomen, op 3 meter hoogte en 3 meter afstand van de stam. Ik heb touw bij me voor dat doel.

Groton CT – Smithtown NY

100 kilometer tegenwind

Vroeg vertrokken om de veerboot van 8 uur van New London naar Oriënt Point op het oostelijke puntje van Long Island te nemen. Een mooi boottochtje van vijf kwartier. Stralend weer, wel met een stevige westenwind. Dat bleef het de hele tocht. Een beetje vermoeiend. Een koffie stop gemaakt in Greenport, een liefelijk dorpje op ongeveer 10 kilometer van het veer.

Druk én rustig

De hoofdwegen werden steeds drukker naarmate ik verder naar het westen fiets. Maar er waren regelmatig rustige wegen die parallel aan de hoofdwegen liepen. Ook over het spiksplinternieuw, 16 kilometer lange North Shore Rail Trail gereden. Geen autoverkeer, maar wel steeds stoppen bij de kruising van wegen. Dit fietspad eindigt in Port Jefferson. Hier was ik tien jaar geleden ook op mijn zeiltocht met Patrick. Na Port Jefferson wilde mijn routeplanner Komoot mij over een afgesloten spoorwegovergang laten fietsen. Werd een behoorlijk stukje omfietsen. Daar zit je niet op te wachten als je 90 kilometer in de benen hebt.

Hal en Pam

Ik logeerde bij Hal en Pam. Een gepensioneerde weg- en fietspaden ontwerper en fervent toerfietser. Hij heeft veel fietstochten gemaakt, vooral in het oostelijke deel van de VS. Hij bereidde me ook al voor op overwegende westelijke winden. Verder adviezen hoe morgen in Manhattan te komen.

Ontregelde maag

Onderweg merkte ik al dat mijn maag het niet prettig vond. Mogelijk een mierzoet sinaasappel drankje of iets gegeten wat niet helemaal OK was. De heerlijke vegan maaltijd in bescheiden mate gegeten.

Bedford MA – Chepachet RI

Small is beautiful

Vandaag naar Rhode Island gefietst. Altijd wat gehad met het kleine. De staat Rhode Island is de kleinste van de Verenigde Staten. Daar wilde ik graag nog een keer heen. Dat was één van de redenen om via Long Island naar Jersey City te gaan.

Suburbia

De eerste 30 kilometer voerden door de suburbia van Boston. Door rustige en ruime woonwijken, bedrijfsterrein, winkelgebieden en het centrum van Waltham. Eenmaal buiten Boston werd het landelijker waarbij drukke en rustige wegen elkaar afwisselden. Ruim 10 kilometer gereden over de Upper Charles Railroad Trail.

Gereedschap paal langs het Upper Charles Trail

Dunkin Donuts

Op mijn koffie stop had ik een Boston? Donut besteld. Ik dacht dat de jongen achter de balie het zakje met míjn donut op de toonbank had neergezet. Op het “terras” achter het restaurant heb ik eerst dorst gelest met de icetea. Toen ik mijn donut uit het zakje pakte, bleek geen donut te hebben maar een ontbijt broodje met gehakt en kaas. Ook lekker. Iemand ander zijn zakje gepakt.

Voordat ik twee weken geleden bij mijn agility club op donuts trakteerde, had ik nog nooit van Dunkin Donuts gehoord. Op deze twee dagen op de fiets heb ik al enige tientallen Dunkin Donuts zaken gepasseerd.

Paradijsje

Vandaag kampeer ik bij Paula en Pete Bisset in Chepachet in Rhode Island. Aan het eind van een kilometerslange grindweg (eindelijk) wonen zij in een 200 jaar oude boerderij. Op het terrein een vijver en een mooi uitzicht over de velden en bossen. Bovenop het huis hebben Paula en Pete een vogel uitkijkpunt laten bouwen. Lekker gezwommen in de vijver en ons tentje opgezet zodat ik morgen van de ochtendzon kan genieten. Aan het eind van de middag een heerlijke maaltijd gegeten. Daarna honden- en fietsverhalen uitgewisseld en mijn route van morgen doorgenomen.

Uitkijkpunt

Honden

De buurman heeft een aantal koeien lopen op de weilanden bij het huis. Hij komt dagelijks even langs. Nu ook met zijn Australian Sheperd zonder staart. Helaas is Utah gesteriliseerd, anders had deze reu Utah graag willen dekken. De buurman had de hond op zijn verjaardag gekregen van zijn vrouw. Pas later ontdekte hij dat zijn vrouw $2500 voor de hond had betaald. Hij vond het schreeuwend duur. Alex en Laura durfden niet te vertellen hoeveel zij hadden betaald voor Lucy, hun Duitse Herder. De aanbetaling voor inschrijving op de wachtlijst was $1000 geweest. Wij voelden ons twee jaar geleden wat ongemakelijk toen wij €850 voor Utah’s pups vroegen. Voor het geld hadden we ze beter hier kunnen verkopen.

Seabrook NH – Bedford MA

Aardige politie agent

We hebben het beeld van amerikaanse politie agenten is dat het barse mensen zijn, trigger happy. Terwijl ik in Salisbury Beach op mijn gastheer Gary zat te wachten, kwam er een politie agent aanrijden. Die ging op een terras rustig en begripvol praten met een ongeveer 50 jaar oude man. De man leek verward, drugsverslaafd en dakloos. De agent regelde een kop thee en wilde de man mogelijk overtuigen mee te gaan naar één of andere opvang.

Salisbury Boulevard

De kust op dit stukje van Amerika bestaat uit zandstrand met een paar meter hoog duinrandje. Daarachter de boulevard met winkels en restaurants. Dat ziet er heel anders uit dan de boulevard van Noordwijk of Scheveningen. Lijkt meer op Mexico of Ghana.

Day 1: start bij de Atlantische Oceaan

Verstedelijkt

Mijn gastheer Gary van Warm Showers bood aan om vandaag met me mee te fietsen de eerste dag van de tocht. Een prachtige warme dag met een lichte tegenwind. Onderweg de nodige heuvels. Veel van de wegen kunnen wat onderhoud gebruiken. Gary had daar meer last van dan ik met mijn brede banden. Het gebied is behoorlijk verstedelijkt. Het lijkt soms meer een stadsgebied met wat groen er tussen dan platteland. Weinig landbouwgrond gezien, geen vee. Het laatste stukje ging door prachtig natuurlijk gebied. Door de verstedelijking is er bijna overal veel verkeer. Mijn regel ”liever gravel dan veel verkeer” gaat in dit gebied niet op, er zijn nauwelijks onverharde wegen.

North Bridge

Wat voor ons Nederlanders Den Briel is, is voor de Amerikanen de North Bridge in Concord Massachusetts. Hier wisten zij in hun revolutie voor het eerst het Britse Leger te verslaan. Ik logeer vannacht bij Gary en Annemarie Creason in Bedford Massachusetts. Dat is vlakbij Concord. Samen met hun heb ik een bezoek aan de North Bridge gebracht.

Medemblik-Enkhuizen

Afstand: 11,2, Gemiddeld: 4,8

Vertrek: 8.45, Aankomst: 11.15

Duur: 2 1/4 uur, motor 2 1/4 uur, zeil 0 uur

Zon: 1 1/2 uur, Regen: 0 uur

Wind N 1, Temp 9C

Bemanning: Harm, Utah, Rudy

Aardige havenmeester/brugwachter

In Medemblik liggen wij in de Westhaven. Daarvoor moet je door een brug. De brugwachter is ook havenmeester. Door een brug staat Utah altijd op de punt de zaak in de gaten te houden. De brugwachter enthousiast over die lieve hond. Toen we gingen inchecken had ze koekjes voor Utah klaarliggen. Vanochten bij vertrek, een snelle opening.

Portland, ME naar Portland, OR

In Medenblik kwamen we twee amerikanen tegen uit Seattle, die vorig jaar van Portland in Oregon naar Portland in Maine hebben gefietst. Bijna dezelfde route als Rudy volgende week op het programma heeft staan. Ze waarschuwde voor de bergen op het deel van Minneapolis naar Yellowstone.

Over een glad IJsselmeer

Vandaag weer geen wind. Dus over een glad IJsselmeer langs de noordkust van Westfriesland gevaren. In het zicht van de enorme kerk van Andijk. In 1929 om te wedijveren met de grote katholieke kerk van Wervershoof. Inmiddels is de kerk een rijksmonumennt

Harm uitzwaaien

De snelste route van Enkhuizen blijkt nog steeds via het veer Enkhuizen – Stavoren te lopen. Utah en Rudy hebben Harm uitgezwaaid toen hij met de Bep Glasius uit Enkhuizen vertrok.