McMinnville OR FINISH

Dead end

Ik dacht vanochtend in Neskown te kunnen ontbijten. Ik verwachtte een Katwijk achtige boulevard met winkels en restaurants. Het was heel anders. Het was een strook duinen met daarop bescheiden vakantiehuisjes. De kavels kosten waarschijnlijk een veelvoud van de huizen. Uiteindelijk eindigde de weg na drie kilometer op een terrein met private en slagboom. Een pad met rul zand voerde verder door de duinen. Ik hoefde niet helemaal terug, halverwege was een Tsunami vluchtroute richting de hoofdweg over de Neskown Heights. Het weggetje naar de top van de Heights was steil, rond de 20%. (De vakantiehuisjes op de Neskown Heights waren niet bescheiden)

Neskown beach vanaf de Heights bij de Tsunami verzamelplaats

Very dangerous en Fabulous

Toen ik stond uit te hijgen van de klim, kwamen er twee oudere dames aanlopen. Ze wilden weten of ik naar Lincoln City ging. De officiële fietsroute naar Lincoln City ging over Cascade Head en dat was very dangerous . Ik legde uit dat ik uit Lincoln City kwam en onderweg was naar McMinnville via Beaver en Carlton. Volgens de dames was die weg fabulous , daar zou ik geen spijt van krijgen.

Bijzonder assortiment van de store in Beaver

Hoog of laag

Vanaf de kust moet ik weer over het kustgebergte fietsen naar McMinnville, waar mijn neven David en Michael en hun gezinnen wonen. Vanuit Lincoln City had ik twee routes om naar McMinnville te gaan. Een korte route over de drukke Salmon River Highway of een langere route over de rustige Upper Nestucca Road (van Beaver naar Carlton). 90 of 130 kilometer, 200 meter hoogte of 600 meter hoogte. Ik koos voor de tweede, ik heb er geen spijt van gekregen. De weg liep langs de kronkelende Nestucca langzaam omhoog naar de hoogten van het kustgebergte. Eerst voerde de weg door landbouw gebied, later door dichte bossen. Veel schaduw was prettig op deze hete dag.

Kenmerkend pit toilet in National Forest

Water

Op dagen dat we door desolaat gebied fietsten, had ik een extra gallon fles water bij me. In South Dakota kreeg ik van een motorrijder twee flesjes ijskoud water op een moment dat het water in de bidons pislauw was. In Yellowstone van een vriendelijke Pool uit New Jersey. In Idaho vanaf de Craters of the moon van voorbijrijders uit Colorado en in Ironside, Oregon van de buurvrouw van het postkantoor. Vandaag was mijn water na de afdaling uit het kustgebergte op. McMinnville was nog een kleine 10 kilometer en de temperatuur 38 graden. Ik keek al of ik mensen buiten zag lopen. Toen stuitte ik op een afsluiting van de weg. Men werkte aan de elektriciteitskabels en had een pick up dwars over de weg gezet om deze af te zetten. Naast de pickup was voldoende ruimte om er met de fiets langs te kunnen. In de pickup lagen pakken waterflesjes. Ik vroeg de wegafsluiter of hij water voor mij had. Die had hij, maar niet koud. Hij gaf me twee flesjes.

Lincoln City OR

Gewoon doortrappen

Strandopgang Southbeach

Vanochtend allemaal felicitaties en bewonderende berichten ontvangen. Vooral de berichten over de geweldige prestatie maken me verlegen. Zo geweldig is die prestatie niet. Het was niet moeilijk of extreem zwaar. Het zwaarste waren de heuvels in Pennsylvania en tegenwind op de eindeloze rechte wegen van South Dakota. Op dat laatste was ik voorbereid dat eerste kwam onverwacht

Evacuatieroute in geval van Tsunami

Onderweg ben ik veel Amerikanen tegengekomen die zeiden dat ze niet dwars door hun land konden fietsen. Mijn antwoord: natuurlijk kun je dat ook. Rustig trainen en volharden.. Persevere. Of simpeler: gewoon doortrappen.

De mensen zijn hartelijk en behulpzaam. Je wordt gemakkelijk aangesproken en krijgt dan een aai over je bol als ze horen dat je van coast to coast fietst. Ik heb vijf weken samen met Willy gefietst. Dus eenzaam was het niet. Hooguit in de bossen van Noord Michigan en Wisconsin, waar je uren lang geen huis tegenkomt.

Pacific Coast

Vandaag een korte tocht langs de kust van de Stille Oceaan, Pacific Ocean klinkt mooier Vooral het eerste deel was mooi, met strand, rotsen en branding. Grotendeels gefietst op de beruchte US101, een vervelend drukke weg. Zeker op deze zaterdag is het extra druk omdat mensen vanwege de hitte in Portland de stad ontvluchten. De kust is veel koeler door de koude Poolstroom en door het kustgebergte. Het zeewater is hier een onaangename 11 graden. De buitentemperatuur was om 10 uur nog 16 graden. Voor het eerst sinds weken heb ik om 10 uur mijn Jack nog aan.

Whale watching

Vanuit het dorp Depoe Bay kun je walvissen zien zwemmen. Met boten kun je gaan whale watchen. Ik heb met mijn koffie een kwartier naar de oceaan zitten turen, maar heb onvoldoende geduld om een goede whale watcher te worden. Ik had mijn verrekijker ook niet bij me.

Newport OR

Weer eigenwijs

Vandaag naar de kust. De kortste weg is langs Highway 20. In de Cascades is dat een rustige weg. Maar van Corvallis naar Newport is het geen weg waar je wilt fietsen. Zowel Komoot als Enrique, een van de fiets vrienden van Warmshower host Sam, adviseerden vanaf Blodgett – na 30 kilometer – een rustigere weg. Voordat ik in Blodget kwam stuurde Komoot me naar een parallel pad. Aan het begin lagen paar betonblokken waar de fiets over heen moest worden getild. Dat had me moeten overtuigen dat het misschien geen goed plan was. Het pad werd meer en meer overwoekerd, bij twee omgevallen bomen over het pad op mijn schreden teruggekeerd. Het laatste stukje naar Blodgett weer langs de Highway gefietst. Daarna in prachtige weg over het kustgebergte dat hier niet erg hoog is.

US Post Office

In Nederland is er nauwelijks nog een postkantoor te vinden. In Amerika heeft bijna ieder dorpje een postkantoor. Ik heb dit jaar voor het eerst meegemaakt dat er dorpjes waren, waar het kantoor onbemensd was. Het gebouwtje stond er nog wel, met voor de deur een serie postbussen. In een paar boomloze gebieden heb ik in de schaduw van het kantoor mijn ontbijt of lunch genuttigd. In Blodgett dat uit weinig meer dan de winkel lijkt te bestaan, zit het postkantoor in de winkel. Het Nederlandse model van postpunt in de winkel. Maar in Blodgett lijkt het dat er aan het interieur van de winkel en het postkantoor sinds 1950 niets meer is veranderd.

Driemaal is scheepsrecht

South Beach 1985

We hebben in Southbeach State Park in Newport gekampeerd in 1985 met mijn twee oudste broers en hun gezinnen, we hebben hier gekampeerd in 1990 toen we van Dayton naar San Francisco fietsten en het leek me dan een mooie plek om in 2022 de Transamerica tour te voltooien.

South Beach 2022

Ik moest daarvoor wel over de hoge en – nog steeds – smalle brug over de Yaquina River fietsen. Veel van de bruggen langs de kust zijn in de jaren 30 gebouwd, toen de auto’s veel kleiner en smaller waren. Nu kunnen auto’s me alleen passeren als er geen tegenliggers zijn.

De neefjes

Brian, ( McMinnville) Steve (Ada) Michael (Shoreview) David (McMinnville) Alex (Seabrook)

In 1985 hebben we hier gekampeerd met 7 van mijn Amerikaanse neefjes. Vier heb ik inmiddels op deze tocht bezocht. Twee andere bezoek ik zondag. De zevende, Peter, woont in Texas. Dat was te ver buiten de route.

Corvallis OR

Stil en donker

De Creekside campground in Sisters lag niet alleen naast de beek, maar ook naast de invalswegen vanuit het oosten en zuidoosten. Naast het hiker/biker veld kwamen de wegen samen. Koplampen over het veld en vrachtwagens die optrekken of afremmen. Het was daarom een verademing om op de River Bend Campground te staan. De weg minstens 500 meter verderop en niet zo druk, geen generatoren (de RV’s kregen stroom uit het stopcontact) en geen airco’s (het was koel). Het was er heerlijk stil en donker.

Oogsten

Eenmaal uit de Cascades en in de vallei van de Willamette, doemen de heuvels van het kustgebergte op. In de vallei wordt vooral akkerbouw gepleegd. De graanoogst is in volle gang. Op verschillende akkers zijn combines bezig en ligt het stro op het land.

Oregon State University

Corvallis is de vestigingsplaats van Oregon State University. Er studeren 25.000 studenten. Belangrijke studierichtingen zijn landbouw en biologische wetenschappen. Een immense grote campus tegen de binnenstad aan.

Sam en Beth

Ik logeer vanavond bij Sam en Beth. Zij hebben beiden gewerkt aan de universiteit en beiden gepensioneerd. Sam is een enthousiaste fietser die dwars door Amerika heeft gefietst en tochten in Zuid Amerika en Vietnam. Beth is een gedreven quilt maker.
Beth is geboren Rietveld. Haar voorouders zijn rond 1900 vanuit Gorkum naar Amerika geëmigreerd. Beth is opgegroeid in South Holland, ten zuiden van Chicago. Dit is de Hollandse (gereformeerde) enclave waar mijn vrienden Bruce en Linda wonen. Sam zijn joodse voorouders zijn rond 1920 vanuit Polen en de Oekraine als tieners naar Amerika geëmigreerd. AMA’s die in Amerika geld moesten verdienen voor de rest van het gezin. Joden hadden in de randgebieden van het Russische Rijk veel vrijheden. Na de revolutie werd dat minder.

Voor vanavond hebben ze zes vrienden uitgenodigd, waarbij de mannen ook fietsen. Gezellig heerlijk kip van de grill gegeten. Ervaringen uitgewisseld en advies ingewonnen voor het vervolg van de route. Een van de vrienden is Enrique. Hij heeft 40 jaar een fietsenzaak in Corvallis gehad. Zijn vader was fietsenmaker in Granada, Spanje.

Sisters

Mt Hood

Mt Hood

Een paar kilometer voor Prineville verscheen in de verte Mount Hood in beeld. De berg in de Cascades vlakbij Portland. Ik had hetzelfde gevoel als toen ik in Arcadia Michigan binnen fietste. Deze kennen we, dit ziet er vertrouwd uit. Later verschenen er ook een paar andere bergen van de Cascades. Toen twijfelde ik nog even of ik Mt Hood had gezien, totdat de berg zelf weer te zien was. Onmiskenbaar hoger en witter dan de andere bergen.

Boffertje

Crook County Courthouse in Prineville

Na mijn kamp en berm maaltijden van gisteren had ik mezelf een stevig ontbijt beloofd in Prineville. Maar rond 7 uur kwam ik geen restaurants tegen die open waren. Besloten om nog een uurtje door te fietsen en daarna op een geschikt plekje te ontbijten.

Dat werd onverwacht Smith Rock State Park, twee kilometer van de route. Schitterende rotsformaties waarop gewandeld en geklommen kon worden. En met uitzicht op de rotsen ontbeten op een van de picknicktafels. Ik bofte dat ik niet in een restaurant was beland.

Weerzien

In 2000 hebben we door de Cascades gefietst en zijn we ook in Sisters geweest. Ik kan me herinneren dat ze hier quilts maken. De vader van neef Brian zijn vriend Troy is camp host in Sisters. Helaas was hij net een paar uur eerder vertrokken voor een week “verlof”.

weer te laat voor het grote festijn

No Trespassing

Ik volg deze dagen de Transamerica Trail. Die voer ik in mijn route app Komoot in. De Transamerica Trail gaat altijd over asfaltwegen. Komoot gaat soms over onverharde wegen als die rustiger zijn of korter. Vandaag weer twee Komoot afwijkingen die ik pas daar en op dat moment zag. Het waren twee stukken mooie rustige grindwegen. Maar Komoot houdt geen rekening met de overvloedig aanwezige borden No Trespassing of nog duidelijker KEEP OUT. Van alle honderd borden die bij toegangswegen en huizen staan – ik heb er duizenden gezien op mijn tocht – zijn er 99 Keep Out en alle varianten daar van en één waar Welcome op staat. Op het eerste No Trespassing pad door een canyon werd ik ingehaald door een aanwonende. We vonden het allebeide een prachtig gebied. Ze woonde boven op de rand van de canyon.