Van Workum naar Enkhuizen: weinig wind en een verdrietig slot

• van Workum naar Enkhuizen
• vertrek: 10.15, aankomst 15.30
• Duur 5 1/4 uur
  • zeilen 3 3/4 uur
  • motor 1 1/2 uur
• Weer
  • wind ZO2-3
  • luchtdruk 1009
  • temperatuur 16C
  • ⛅️
• afstand 19,1 nm
  • gemiddelde snelheid 3,6 kn
• bemanning
  • Utah en Rudy

Een rustig dagje vandaag. De weersomstandigheden waren opnieuw prachtig, maar veel wind stond er niet. Een mooie gelegenheid om wat klusjes te doen, met mijn nieuwe camera te spelen en op mijn gemak terug te varen naar onze thuishaven Enkhuizen. Helaas kreeg de dag een verdrietig einde.

Een brandblusser over datum

Op de kwebbelapp van de Singlehanded ontstond een discussie over de veiligheidsuitrusting aan boord. Dat bracht me ertoe om mijn brandblusser eens te controleren. En jawel hoor, die bleek inmiddels alweer ruim over datum.

De vorige keer was het Geert van Anne die me erop wees dat mijn brandblusser aan vervanging toe was. Ik heb toen braaf een nieuwe gekocht. Maar dat blijkt inmiddels alweer negen jaar geleden te zijn. Wat gaat de tijd toch snel!

Dus eerst maar even naar de plaatselijke bouwmaterialenwinkel om een nieuwe brandblusser te kopen. We kunnen weer een tijdje vooruit. En zo’n discussie op de kwebbelapp blijkt toch ergens goed voor te zijn.

Spelen met de Insta360

Van de ligplaats naast de sluis naar het IJsselmeer is een paar mijl. Ik had een paar keer de 360 camera op de punt van de boot gezet. Dat was geen succes. Nu weer op de achterplecht. Op die manier kan ik het apparaat beter bedienen en in de gaten houden.

Eenmaal op het IJsselmeer gingen de zeilen omhoog en zetten we koers naar Enkhuizen, via Hindeloopen en Stavoren.

Het was opnieuw schitterend weer. Zon, aangename temperaturen en een rustig IJsselmeer. Tot voorbij Stavoren was het nog behoorlijk druk met andere watersporters. Niet verwonderlijk, want met dit weer wil iedereen natuurlijk nog even van het vaarseizoen genieten.

Onderweg had ik alle tijd om met mijn nieuwe Insta360-camera te experimenteren. Dit keer heb ik hem aan de kraanlijn omhooggetrokken, tot bijna in de top van de mast. Dat levert weer een heel ander perspectief op. Van bovenaf ziet onze Wilhelmina er toch heel anders uit. Leuk speelgoed, zo’n camera. Kijk wat de beelden hebben opgeleverd.

Waar is de wind gebleven?

Aanvankelijk konden we nog aardig zeilen, maar naarmate de middag vorderde, werd de wind steeds zwakker. Uiteindelijk zakte de windsnelheid naar ongeveer één knoop. Dan raakt zelfs mijn geduld voor een keer op.

Dus ook vandaag ging voor het laatste uur de motor aan.

Over twee weken vaar ik de Singlehanded. Ik hoop maar dat we dan wat meer wind krijgen. Al leert de ervaring dat urenlang dobberen bij gebrek aan wind er regelmatig bij hoort. Bij een solozeilwedstrijd is dat misschien nog wel de grootste uitdaging: geduld hebben en blijven proberen om het laatste zuchtje wind te benutten.

Een verdrietig bericht

Na een ontspannen tocht kwamen we weer aan in onze vertrouwde thuishaven Enkhuizen.

Kort na aankomst kreeg ik het verdrietige bericht dat mijn schoonmoeder Flory is overleden.

Daarmee kreeg deze mooie, zonnige zeildag plotseling een heel andere betekenis. De gedachten waren niet langer bij het zeilen, de camera of de komende Singlehanded, maar bij Flory en de familie.