Singlehanded dag 4 – Een prachtige sterrennacht met een vervelend einde

Als ik alle opdrachten van de Singlehanded nog wil vervullen, moet ik eigenlijk vannacht met het avondtij naar Harlingen. Na de vijftig zeemijlen van gisteren was ik wel toe aan wat rust. Dus eerst maar even een dutje gedaan. Om elf uur ’s avonds was ik er weer klaar voor.

Wegkomen van lagerwal

Ik lag opnieuw met windkracht 5 aan lagerwal. Niet de prettigste uitgangspositie als je in je eentje wilt vertrekken. Maar met een achterspring, de motor in zijn achteruit en de hulp van een vriendelijke buurman kwam ik veilig weg.

De eerste hindernis was genomen. Nu de volgende.

Het Schuitengat in het donker

Om vanuit Terschelling naar Harlingen te varen, moest ik eerst door het Schuitengat. Een smalle geul met onverlichte tonnen. Drie jaar geleden eindigde mijn Singlehanded hier voortijdig. Niet bepaald een plek waar ik goede herinneringen aan heb.

Maar inmiddels heb ik een nieuwe plotter. Daarmee moest het lukken. Voor de zekerheid had ik ook een navigatie-app op mijn telefoon klaarstaan. Mocht de plotter kuren krijgen, dan had ik tenminste nog een achtervang.

Gespannen voer ik tussen de tonnen door. Op het scherm waren ze keurig zichtbaar, maar in werkelijkheid heb ik er maar één gezien. Toch ging de passage goed.

Wind tegen stroom en een schitterende sterrenhemel

Eenmaal op de Vliestroom begon het direct flink tekeer te gaan. Wind tegen stroom zorgt daar voor behoorlijk onstuimig water. Met twee riffen in het grootzeil en een gedeeltelijk uitgerolde fok was de Wilhelmina goed in de hand te houden.

Gaandeweg kreeg ik steeds meer routine en begon ik er zelfs plezier in te krijgen.

En wat was het een prachtige nacht! Een heldere sterrenhemel boven het Wad, met een smalle maansikkel laag boven de horizon. Alleen op zee, midden in de nacht, stevig zeilend door het donker. Dit zijn toch wel de bijzondere momenten van zo’n Singlehanded.

De Blauwe Slenk was net niet bezeild. Dus moest ik kruisen. Ook op de vaarweg langs de Pollendam bleef het tegen de wind in werken. Maar het liep lekker. De boot zeilde goed en ik had er plezier in.

Totdat het misging.

Vast op de Pollendam

Bij de Pollendam ging ik net iets te laat overstag. Een kleine inschattingsfout, maar wel eentje met grote gevolgen. Voor ik het wist, zat ik op de onder water liggende dam.

Vast.

Ik probeerde met de motor weer los te komen. Daarbij klapte de helmstok helemaal dwars. En wat ik ook probeerde, met geen mogelijkheid kreeg ik hem weer in beweging.

Balen! Daar lig je dan, midden in de nacht, na uren prachtig zeilen. De boot vast, het roer geblokkeerd en geen mogelijkheid om zelfstandig verder te varen.

Er zat niets anders op. Zeilen naar beneden en de KNRM gebeld.

De KNRM komt te hulp

Niet veel later kwamen er twee reddingboten met in totaal zes bemanningsleden. Wat een geweldige organisatie is dat toch. Terwijl de meeste mensen lekker in bed liggen, staan deze vrijwilligers klaar om een zeiler in moeilijkheden te helpen.

Ze hebben de Wilhelmina naar Harlingen gesleept. Een heel ander einde van de nacht dan ik voor ogen had.

Ik ben de mannen van de KNRM bijzonder dankbaar voor hun hulp.

Gelukkig beweegt het roer weer

Vanochtend heb ik een monteur gebeld. Zowel hij als een mede-Kolibrizeiler vermoedden dat het roer door de aanraking met de dam klem was komen te zitten.

Het advies was om met behulp van de grootzeilval extra kracht op de helmstok uit te oefenen. Maar voordat ik daaraan begon, probeerde ik het nog één keer zonder hulpmiddelen.

En warempel, het roer schoot weer los!

Een hele opluchting. Maar daarmee is natuurlijk nog niet duidelijk of er onder water iets beschadigd is. Donderdag gaat de Wilhelmina uit het water. Dan kunnen we de onderkant en het roer goed bekijken.

Einde Singlehanded, maar niet van het zeilen

Volgens de spelregels van de Singlehanded moet ik na hulp van buitenaf terugkeren naar de plek van het incident en vanaf daar de tocht hervatten. Dat zou betekenen dat ik opnieuw naar de Pollendam moet varen.

Daar heb ik eerlijk gezegd geen zin in.

Na vier dagen, heel wat zeemijlen, stevige wind, een prachtige nacht op het Wad en een onverwachte reddingsactie vind ik het wel mooi geweest.

De Singlehanded zit er voor mij op. Niet zoals gepland, maar wel met prachtige tochten.

En dan ook nog een kapotte brug!

Nu gewoon weer lekker rustig zeilen. Dat is tenslotte ook de bedoeling van deze hobby.

Dus met een heerlijke ruime wind richting Kornwerderzand. Eindelijk eens een ontspannen tochtje, zonder opdrachten, verplichte boeien of tijdsdruk.

Maar bij Kornwerderzand wacht de volgende verrassing. De brug toont dubbel rood. Dat betekent dat hij niet wordt bediend. Wat nu weer?

Even contact met de brugwachter. Die vertelt dat de brug met een flinke klap is dichtgegaan, waarbij onderdelen zijn verbogen. Reparatie gaat nog wel even duren. Hoe lang? Dat is nog niet duidelijk.

Nou ja, haast heb ik niet meer. Dus dan maar van de nood een deugd maken. Een rustig plekje zoeken, wat slaap inhalen en mijn blog bijwerken.

En zo zit ik hier dit verhaal te schrijven. Althans, een deel ervan. Want hoe deze dag verder afloopt, weet ik zelf ook nog niet.

Het blijft een avontuurlijke hobby, dat zeilen!