Transamerica fietsen dag 40: Pierre SD

NCIS

Zo kom je nooit in Oregon zei een man tegen me toen ik het restaurant in Miller binnenstapte. Het klopte, het enige restaurant waar ik kon ontbijten lag een halve mijl naar het oosten. Ik wil naar het westen. De man had me de dag tevoren bij een winkel gevraagd waar ik heen fietste. Dat vertelde ik en hij beweerde dat hij dat nooit zou kunnen. Dat leek me overdreven, omdat hij marinier was geweest. Door naar NCIS te kijken weet ik dat mariniers alles kunnen. Misschien niet op zijn 88’ste, maar wel toen hij als jongeman uit Korea terugkwam.

In slaap vallen

Vandaag weer een vrij rechte route naar Pierre. Eerst nog over een grindweg, maar nadat dit een karrenpad werd, ben ik toch maar op de hoofdweg gereden. Op de grindweg word ik begeleid door vogels. niet alleen door de red-winged blackbird, maar ook door andere soorten vogels. De blackbird kom ik de hele tocht tegen, een zwarte vogel met opvallende oranje plekk op zijn vleugels.

De hoofdweg voerde kaarsrecht door het landschap, maar spannend was het allerminst. Kilometerslang reden we langs uitgestrekte akkers met gras, tarwe, maïs en sojabonen. Afwisseling was er nauwelijks.

Opvallend is dat er langs de weg vrijwel geen boerderijen staan. Alleen eens in de dertig kilometer verschijnt een klein dorpje aan de horizon, herkenbaar aan een hoge watertoren en een enorme graansilo. Daarna begint opnieuw hetzelfde decor van eindeloze velden.

Het monotone landschap werkte bijna slaapverwekkend. De kilometers gleden onder de wielen door zonder dat er veel gebeurde. Op een gegeven moment schrok ik letterlijk wakker toen ik merkte dat ik langzaam richting de berm en de greppel stuurde. Gelukkig kon ik op tijd corrigeren, maar het was een duidelijke waarschuwing dat ook een ogenschijnlijk eenvoudige route de nodige concentratie vraagt.

Gunstige wind

Na de lunch was de wind wat gedraaid. Niet meer tegen. Dat was een verademing na twee dagen tegenwind. Het schoot ook lekker op. De weg ging ook wat bochten krijgen en er kwam een echte heuvel.

Een juweel

Vlak voor Pierre – uitgesproken als Pier – veranderde het landschap ineens volledig. Na uren fietsen door uitgestrekte landbouwgebieden doemde plotseling de indrukwekkende kloof van de Missouri River op. Het uitzicht was adembenemend en vormde een scherp contrast met de eindeloze vlaktes van de afgelopen dagen.

Mijn Warmshowers-host Randy woont samen met zijn vrouw Mary hoog boven de rivier. Vanaf hun huis kijken ze uit over de Missouri, die volgens Randy het echte sieraad van deze streek is. Beiden zijn fanatieke sporters en genieten dagelijks van de prachtige omgeving.

Tijdens het avondeten vertelde Randy over zijn bijzondere werk. Als pro-Deoadvocaat staat hij indianen bij in strafzaken. Hij legde uit dat de inheemse volken in de Verenigde Staten een eigen rechtssysteem hebben, met eigen rechtbanken op hun reservaten. Wanneer het echter gaat om ernstige misdrijven waarop meer dan een jaar gevangenisstraf staat, worden deze zaken behandeld door de federale rechtbanken.

Randy vertelt dat veel boeren meerdere bedrijven bezitten en zelf inde grote plaatsen wonen. Het zijn hun werknemers die op de boerderij wonen.